, 
Phil Spector, een geniale moordenaar. Ook van The Beatles?
admin_wp juni 15th, 2009
De Amerikaanse popproducer Phil Spector is in mei 2009 veroordeeld tot minstens 19 jaar cel voor de moord op de B-actrice Lana Clarkson in 2003. 
Omdat de jury in eerste instantie niet tot een oordeel kon komen, kwam de poplegende aanvankelijk vrij, maar in hoger beroep verklaarde de jury hem alsnog schuldig. Phil Spector veranderde in de jaren zestig de popmuziek met zijn ‘Wall of Sound’. Hij bepaalde het geluid van hits als Da Doo Ron Ron van The Crystals, Be My Baby van The Ronettes, You’ve Lost That Lovin’ Feeling en Unchained Melody van The Righeous Brothers, en River Deep, Mountain High van Ike en Tina Turner. In 1970 maakte Phil Spector als producer de Beatles opnamen voor “Let it be” af. De meeste liefhebbers zijn het erover eens dat de zwanenzang van The Beatles “Let It Be” (1970) niet het hoogtepunt van hun oeuvre is. Opgenomen vóór “Abbey Road” maar pas later uitgebracht was “Let It Be” grotendeels de oorzaak van de definitieve breuk tussen Lennon en McCartney. Het was Lennon die de tapes voor “Let It Be” uit handen gaf aan Phil Spector tot groot ongenoegen van Paul McCartney. Ruim dertig jaar later bracht Paul McCartney “Let It Be Naked” uit. De produktie van Phil Spector was toen geschrapt, twee nummers (’Dig It’ en ‘Maggie Mae’) waren verdwenen en ‘Don’t Let Me Down’ was toegevoegd. Beter??
- Geen categorie
- Comments Off
Na maanden van touren gaat hij voor wat rust naar Amerika. Het blijkt echter dat zijn manager zonder zijn medeweten een 7 weken lange tour in Amerika heeft opgezet. In 65 dagen zullen ze 48 steden aandoen, 58 keer optreden met soms zelfs 2 concerten op één dag! Zijn Europese begeleidingsband kan en mag echter niet in Amerika optreden op last van de Amerikaanse muzikantenvakbond. Joe heeft 8 dagen de tijd om een nieuwe band te formeren, te repeteren en nieuw repertoire samen te stellen voordat de concertreeks begint, een bizarre situatie. De dodelijk vermoeide Joe Cocker wordt door verschillende belanghebbende partijen voor het blok gezet, als hij de tour niet doet zal hij nooit meer in Amerika mogen optreden. Met hulp en onder leiding van de Amerikaanse componist en muzikant Leon Russell lukt het hem om binnen een aantal dagen tal van muzikanten op te trommelen. De band repeteert 4 dagen, elke dag 12 uur non stop. Het resultaat is verbluffend en wat volgt is één van meest besproken en beruchte concerttours uit de muziekgeschiedenis. De concertour wordt zowel op tape als op film vastgelegd en wordt respectievelijk uitgebracht op dubbel elpee en als bioscoopfilm. Zowel het album als de rockdocumentaire gaan de hele wereld over en miljoenen mensen schaffen het album aan en/of bezoeken de film.
Hierna viel de band uit elkaar. Van de oorspronkelijke line-up bleef alleen Lee over, die met verschillende sessiemuzikanten nog een aantal albums op zou nemen. Eind jaren 70 hield Love op te bestaan Bij gebrek aan succes raakte hij aan lager wal. Drugsgebruik maakte van hem een paranoïde persoonlijkheid die regelmatig met de politie in aanraking kwam.
Als doodsorzaak wordt dan meestal een overdosis drugs genoemd. Echter bij Jimi Hendrix lijkt hier geen spraken van.
Terwijl Bono vier meter omlaag sprong op zoek naar een danspartner, speelde de rest van de band ondertussen onverstoorbaar verder. Het duurde ruim drie minuten voor Bono weer een beetje bij zinnen kwam en terugklauterde richting podium. Terug op het podium besloot Bono dat hij zin had in een singalong met het publiek, dus binnen het muzikale thema van Bad gebruikte hij onder andere ‘Satelite of Love’, ‘Ruby Tuesday’ en ‘Walk on the wild side’ om samen met 75.000 mensen te zingen. Daardoor was er geen tijd meer voor U2 om Pride (In The Name Of Love) te spelen. De overige drie bandleden waren in eerste instantie niet erg te spreken over de actie van Bono tijdens hun bijdrage aan Live Aid. Maar het optreden van U2 werd samen met het optreden van Queen gezien als het beste optreden van die dag. De verkoop van U2-platen verdubbelde en de band had wereldwijd haar naam als live-band gevestigd.
In 1996 verliet Paula Yates haar man Bob Geldof voor INXS-zanger Michael Hutchence. 
De Nederlandse emigrant, Harry van den Berg, veranderde in Australië zijn naam in Vanda en richtte midden jaren 60 samen met de schotse George Young en de in Hilversum geboren Dick Diamonde (Dick van der Sluys) de groep The Easybeats op. Later komen daar zanger Stevie Wright uit Londen en drummer Gordon Fleet uit Liverpool bij. Hun grootste succes was Friday on my mind, wat een enorme wereldhit werd. Andere songs van de groep zijn Hello, how are you en My old man’s a groovy old man.
Volgens de Amerikaanse rockgitarist Joe Satriani is de superhit Viva la Vida van Coldplay een regelrechte kopie van zijn ‘If I Could Fly’. En dat is zeker niet de enige plagiaatzaak in de pophistorie. Het beroemste geval uit de Classic Rock is die van the Chiffons versus George Harrison.
Daarmee was Simon niet de eerste popmuzikant die zich liet inspireren door het werk van Johann Sebastian Bach. De Engelse popgroep Procol Harum gebruikte het Air van Bach in 1966 als basis voor de hit A whiter shade of pale. Jethro Tull haalde een vergelijkbare stunt uit met Bachs Bourée. Blackbird van het The White Album uit 1968 ontstond uit de vereenvoudigde vorm van dit zelfde nummer. Zelfs bij All you need is love is een thema van Bach verwerkt, zij het overstemd door Glenn Millers In the mood. De klassiek geschoolde popgroep The Nice en zeker Emerson, Lake And Plamer, maar ook Yes en in Nederland Ekseption en Thijs van Leer zijn voorbeelden van Bach aanhangers.
Die stad leverde een groot aantal bekende beatgroepen op, zoals de Livin’ Blues, de Golden Earring, Q65, Groep 1850, The Incrowd , Earth and Fire, de Motions, de Sandy Coast, Shockin’ Blue, de Shoes en de Tee Set. Zo rond het midden van de jaren zestig telde Den Haag zo’n tweeduizend popbands, waarvan er een paar honderd opereerden in de frontlinie van het Nederlandse muziekgebeuren. Het begon met de Indorock, naar het voorbeeld van de Shadows uit Engeland en de Ventures uit de Verenigde Staten. Muziek uitgevoerd door muzikanten afkomstig uit het voormalige Nederlands-Indië. Het is meer dan vijftig jaar geleden dat de single ‘Rock Little Baby of Mine’ van de Tielman Brothers de geboorte van de Nederlandse rock-‘n-roll inluidde. Gitaargroepen als Willy and his Giants en René and His Alligators werden door de Indo-Rock beïnvloed en de Nederrock/pop was geboren.
Terwijl de hele band uit elkaar aan het gaan was, schreven ze veel nummers over elkaar. Andermans ellende brengt wel vaker mooie muziek, maar Mac’s ellende zorgt voor geweldige muziek. Stevie zingt “players only love ypu when they’re playing”, Lindsey zingt “Go you own way” en Christine zingt “You make loving fun” over haar nieuwe liefde. Don’t Stop schreef Christine voor John omdat hij helemaal in zak en as zat. Gold Dust Woman van Stevie gaat over de cocaine die in rijke getale aanwezig was tijdens de opnames van het album. Maar terug naar de muziek. Alle vijf spelen ze op hun best. Het is een meesterlijk album. Niet voor niets een van de meest verkochte albums aller tijden. Om hun samenwerken te onderstrepen schrijven ze sammen het nummer “The Chain”. …never break the chain… In 1982 gaf de band er definitief de brui aan. Althans, zo leek het. In 1987 kwamen ze plotseling terug met ‘Tango In The Night’. En opnieuw gingen ze uit elkaar. En opnieuw kwamen ze weer terug… Fleetwood Mac was de kat van de popmuziek; ook zij hadden meerdere levens. In 1977 kwam ‘Rumours’, in 1987 ‘Tango In The Night’, in 1997 het succesvolle reünie-album ‘The Dance’, dus…. in 2009 gaat de groep gewoon weer een tour maken.
Hij bestelt een biertje en luistert naar het verhaal dat de vrouw achter de toonbank vertelt aan een van haar stamgasten. “Ach ja”, hoort hij haar zeggen. “Het valt gewoon niet mee. Zo’n operatie is gewoon niet te betalen voor een gewone vrouw als ik. Ik zou willen dat ik ’t kon, maar ja…”. De motorrijder heeft al snel in de gaten dat ze het heeft over haar zoon, die ernstig ziek is, maar voor wie ze de doktersrekeningen niet meer kan betalen.
Gainsbourg had ’Je t’aime, moi non plus’ in 1967 al gezongen met Brigitte Bardot, met wie hij een relatie had. Maar Bardot was getrouwd en kon geen schandaal gebruiken. Op haar verzoek legde Gainsbourg de opname in de kast.Met oren van nu is het moeilijk om je de drukte voor te stellen, maar toen de verhitte single ’Je t’aime, moi non plus’ van Serge Gainsbourg met Jane Birkin, in 1969 uitkwam was de verontwaardiging groot. Koningin Juliana zou zelfs de raad van bestuur van Philips hebben laten weten ontstemd te zijn met het lied. Of de platenmaatschappij het onmiddellijk wilde laten vallen. In Italië werd het lied verboden en de BBC achtte het ’niet geschikt voor uitzending’. Toen het toch op twee in de Engelse hitlijst belandde, trok de Britse Philips-afdeling de plaat terug uit de catalogus. Dankzij een klein platenlabel belandde het er alsnog op 1.
The Fireman is een pseudoniem van Paul McCartney en producer Youth. Onder dat pseudoniem brachten ze in de jaren 90 twee albums uit: Strawberries Oceans Ships Forest en Rushes. Twee albums met experimentele muziek. Tien jaar later heeft McCartney met Youth opnieuw een album opgenomen onder die naam: Electric Arguments. Het verschil van dit album met de vorige Fireman albums is dat McCartney nu ook vocaal op een plaat van The Fireman is te horen. The Fireman wordt omschreven als electro, naar op dit album komen meer stijlen langs, zoals rock, blues, country, en zelfs Indiaanse invloeden. Met Electric Arguments heeft Paul McCartney samen met Youth volgens velen een gevarieerd album afgeleverd, dat ook gezien kan worden als één van McCartney’s beste solo werken.
In de loop der jaren zijn er heel wat zogenaamde ‘bewijzen’ aangedragen voor de stelling dat Elvis nog goed en wel in leven is. Talloze fans die hem een laatste eer bewezen, merkten op dat het opgebaarde lijk van de King een voor Presley wel erg ongewone haarsnit droeg en ook een neus bezat die sterk afweek van het overbekende en door ontelbaar velen geadoreerde reukorgaan van Elvis. Twee dagen voor zijn dood had de King uitgebreid afscheid genomen van de stafleden van Graceland die hem het dierbaarste waren.
Zijn hele carriere voelde hij zich tekort gedaan, hoewel zijn bizarre gedrag en drugsverslaving bijna altijd met de mantel der liefde werden bedekt. Hij is een vat vol tegenstellingen; voortdurend in conflict met seks, drugs en ‘zijn’ God. Op 1 april 1984, een dag voor zijn 45ste verjaardag, wordt hij neergeknald door zijn vader. De vraag blijft onbeantwoord of Gay sr zijn zoon nu in koelen bloede doodschoot of uit noodweer handelde. De rechter vond in ieder geval dat er geen sprake was van moord, maar van doodslag en veroordeelde de toen zeventigjarige Gay sr tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes jaar. Maar was Marvin Gaye gestorvèn als de ziekenbroeders niet hadden geweigerd het huis te betreden voordat het wapen was gevonden. Gay sr had het wapen na de twee schoten op zijn zoon buiten weggegooid en het zoeken duurde een half uur. Intussen probeerde Frankie Gay het bloeden van zijn broer te stoppen, maar hij kon het kogelgat niet vinden.
Op de valreep van de jaren zestig rijdt een stomdronken Keith Moon met zijn Bentley zijn eigen roadie en chauffeur Neil Boland dood. Het gebeurt na de opening door Moon van een club voor skinheads, de ideologische zonen van de racistische teddyboys-beweging in de jaren vijftig. In die kringen was de inmiddels beroemde podiumact van The Who - gitaren en drumstel aan gort meppen ten teken dat het concert bijna is afgelopen - heel goed overgekomen. Op de parkeerplaats ontstaat geduw en getrek, Boland stapt uit en wordt buiten Moons gezichtsveld gevloerd. Moon gaat achter het stuur zitten. De auto schiet opeens naar voren. Niemand kan of wil het zo navertellen dat er een schuldige veroordeeld kan worden. Moon wordt vrijgesproken en zal er tot zijn dood nachtmerries van hebben. Hij was ten tijde van het ongeluk al een zware alcoholist en pillenslikker, maar voert zijn inname alleen maar op.
Randy Newman is de schrijver van de hit Lonely at the Top. Frank Sinatra en Barbra Streisand weigerden allebei Lonely At The Top te zingen. Maker Randy Newman voerde het dus zelf maar uit en het werd een wereldhit en een evergreen. Newman had het lied wel degelijk geschreven met Sinatra voor ogen: ,,Het leek me hip en grappig, de eenzame Sinatra somber leunend tegen de lantarenpaal met 20 miljoen op de bank. Ik speelde hem de song voor, maar hij weigerde zonder veel commentaar. Daarna speelde ik het voor Barbara Streisand en ook die zag er van af. Zij dacht dat de luisteraar de tekst letterlijk zouden nemen. ,,In de popmuziek zijn de mensen niet gewend aan ironie, woorden betekenen wat ze zeggen”, aldus Randy Newman.
Marianne had zo’n 150 pillen geslikt en was in coma geraakt. Toen ze na zes dagen ontwaakte in het ziekenhuis, was het eerste wat ze zag het bezorgde gezicht van Mick. Ze stelde hem gerust met de woorden: “Wild horses couldn’t drag me away.” Volgens de overlevering gebruikte Mick Jagger die zin als basis voor het meeslepende Stonesnummer ‘Wild Horses’.
ABBA (8) 
Westlife
(14)
